Stel je voor: je ontwikkelt een lijm, die juist niet voldoet aan het doel; blijkt het een kaskraker. 3M keek voorbij de aanvankelijke mislukkingen en maakte van de Post-it notes één van hun grootste successen. Zie het filmpje.

Terwijl ik mijn kinderen uitleg hoe het riool werkt, wordt een enorme bolus met een kwak papier bij de buren uit de pijp gespuugd.  Een sterk didactisch moment. Nog geen minuut later komt de buurvrouw met het zweet op d’r voorhoofd naar buiten. Ik dank haar voor de presentatie bij mijn verhaal.

Is dat bij ons ook zo?, vraagt dochtertje. Ja schat, ook jouw faecaliën zijn nu zichtbaar voor het hele dorp. Ga eens poepen dan!, roept zoon. Ik hoef nu nie… Enfin, ik was het strontbeu, ben de kuil ingedoken, heb een gat gegraven en een bocht met een plank aangekoppeld. Aan mijn schijt geen polonaise…

krijg je zo’n opbergblik, past een pak er net niet in. Op hooguit 5 pads na. Kort onderzoek leert dat de opberghoezen allemaal even hoog zijn en dat de diverse merken evenveel pads in een zak gooien. 384 patenten maar geen passende opbergdoos. Nad nie…

Strategische informatie fladdert boven de dampende moddervelden naar een tentenkamp om bewegingen van de vijand over te brengen. Zo ging dat toen. Je trok een vliegtuigje aan, stopte er een duivenmandje bij, en liet de duif los als de verkenner zijn ijskoude krabbels klaar had.

Ook toen was de vraag of de boodschap letterlijk en figuurlijk kon worden overgebracht. Duiven werden immers boven de slagvelden regelmatig uit hun veren geschoten. En als de boodschap aankwam, was het nog maar de vraag of de ontvanger overeenkomstig zou handelen.

Door de techniek zijn er natuurlijk een hoop zaken veranderd. Niemand haalde het destijds in z’n kneiter om de duif in een spambox of -kom ik ooit op terug- mand te stoppen. Ook de witte strontfluim op het tentdoek werd niet beschouwd als virus, cookie of tracker.

Van geringde roekoe naar 100 megabits per seconde, vol geschreeuw en gegevens. Net als een hoop reclameuitingen. Ieder merk zou het liefst op individuele basis via de mega’s de boodschap over willen brengen, en dat de ontvanger dan overeenkomstig zou handelen.

Het probleem is dat dit vaak niet lukt, de duif haalt de tent niet. Die wordt afgeschoten, omdat we tegenwoordig 3500 koopimpulsen per dag krijgen via internet, tv, radio en bladen.

Stel je eens voor: 3500 duiven per dag, ieder met een eigen boodschap en met z’n allen in jouw tent. Nee…, te veel herrie, te veel gefladder. Om over de strontfluimen nog maar te zwijgen.

De ellende is dat je bij krukken constant je been moet liften en er vermoeidheid en verzuring in je knie en bovenbeen optreedt. Hinkend ben ik in de schuur aan het knutselen geslagen om een slof te maken, waar ik m’n voet schuin in kan steken om been en knie te ontlasten. De rolslof.

Het omgekrulde lood hield m’n verbonden voet in het gareel en goed aangeslagen rollers op pinnen zorgden ervoor dat ik kon rijden, ergo krukkend m’n been meetrekken, zonder door het huis te skaten…

Het was een genot, echt. De trap op lukt niet maar rustig naar de pot koersen was een eitje. M’n been kwam duidelijk tot rust. Fijne vrienden hebben de rolslof omgedoopt tot kneuzeschuiver. Het exemplaar staat nu in het museum voor podotherapie.

De piano was origineel qua binnenwerk. De kast is er ergens rond de 2e wereldoorlog omheen gezet. We hebben er prachtige massieve antieke schroeven uitgehaald, originele krabbels uit 1894 op hamertjes, antiek kinderspeelgoed, een mottig doch fraai borduurwerkje en een oude halve briefkaart. Wat was dat manneke verrukt… et moi aussi.

De postzegel schijnt 40euro waard te zijn. Hetzelfde bedrag als wat ik er voor betaald heb bij de NOB. Het was namelijk een figureerstuk en heeft jaren dienst gedaan als meubel bij de originele “Zeg eens A”.

Van de piano zelf is niets meer over. Alles is de kachel in gegaan. Dat hout stookt fantastisch! Zware balken van ruim een eeuw oud; we hebben er maanden plezier van gehad…

Het idee is simpel en doeltreffend. Men neme een milieuvriendelijke kunststof kuip van vele liters, waarin je slangkoppelingen plaatst voor een filterpomp (CE gekeurd) en eventueel dito elektrische kachel.

Een rietombouw is een uur werk. Hout is wat bewerkelijker omdat je planken op maat moet maken en moet belijmen. Hout heeft wel als voordeel dat je de tussenwand goed kunt isoleren en in elke kleur kunt zetten. Maar er zijn meer variaties: ombouwen met mooie steentjes, of plaatsen in een vlonder. Een afdekzeil erop in je favoriete kleur, en een laddertje ervoor.

Vullen via de warm waterkraan (en Gardena koppeling op de tubwand) duurt ca. 3 uur. Met een kachel (3KW) verwarmen duurt vanuit koud water twee keer zolang maar houdt de temperatuur constant. Hoewel het zonder kachel urenlang heerlijk blijft door de breedte/diepte verhouding. Maar ’s zomers is dat allemaal wat minder relevant, vinden vooral kinderen…

Kunststof heeft vele voordelen. Het weegt weinig (leeg: 40 kg) dus goed op z’n plek te zetten, het is simpel te reinigen en het geeft niet af aan het water. Met direct houtcontact gebeurt dat wel en sommige mensen zijn daar allergisch voor.

Uit ervaring kan ik je zeggen dat zitten op een metselkuip - met gaten erin tegen het opdrijven - een waar genot is. Het kost niks en ze zijn uitneembaar indien er gesprongen moet worden. Maar het oog wil ook wat, vandaar dat ik momenteel een fraaiere, doch ook weer, eenvoudige zitting ontwikkel.

Als je de weg een beetje weet en handig bent, heb je een all inclusive hottub voor een paar honderd euro. Ik heb overigens nog een ander concept voor hottubs, dus als u “in wilt stappen”…